«آلفرد وگنر» در حالی که روی نقشه جهان مطالعه می کرد، نکته ی جالبی را کشف کرد. خطوط ساحلی شرق آمریکای جنوبی و غرب آفریقا مانند دو قطعه ی همجوار بازی پازل دقیقاً با یکدیگر سازگار بودند. وگنر از خود پرسید که چگونه این حالت پدید آمده است؟

او به این پرسش در فرضیه «اشتقاق قارّه ها» پاسخ داد. وگنر در سال 1912 میلادی کتابی با نام «ایجاد اقیانوسها و قارّه ها» منتشر ساخت.

این فرضیه دقیقاً برخلاف آموزشهای رسمی بود، برای همین توجه جهانیان را به خود جلب کرد. البتّه این جلب توجه با انتقادهایی همراه بود. جوامع علمی و آموزشی، این فرضیه را نشعت گرفته از خیالبافی های انسانی می دانستند و برای همین بزودی توجّه خود را به آن از دست دادند.

بیش از چهل سال به ادعای وگنر اهمیّتّی ندادند. امّا امروزه ما می دانیم که حق با وگنر بود. برسیهای زمین شناسی با جدید ترین وسایل نشان می دهد که پوسته ی زمین از حدود 20 قطعه ی کوچک و بزرگ تشکیل شده است که این قطعات دائماً تغیر مکان می دهند.